Ni3ls

Dat was het dan.

De zomer van 2009 is alweer voorbij.
Lowlands is geweest.
Ik heb een stukje voorgedragen in de Magneetbar.
Ik heb het stukje op mijn Blog gezet.

De Lowlands GUP ligt snel in de winkel.
Dat weet ik, want ik blader hem op dit moment door.
Erg leuk!

Daarom zal ik deze blog voor onbepaalde tijd sluiten.
En lijkt me dat een mooi moment om mijn twee blogs,
ik postte ook hier,
samen te voegen in mijn nieuwe blog.

Ik zal hem dit weekend wat opkalefateren.
Als je dat zo schrijft, tenminste.
Anders zal ik hem mooi maken.


Groet,

ni3ls

Typisch lage landen, typisch Lowlands

WAAAAAHHH!

Ik heb nog nooit zoveel natte vrouwen
voor mij in de rij zien staan.
En ik kon donderdag niets anders.
Niets anders, dan rustig achteraan aansluiten.
Kutweer (maar wel Kasabian)

Lowlands.
Je bent een festival met vele gezichten.
Goede acts, slechte acts - fijne momenten, minder fijne momenten.
In feite ben je niets anders dan een weerspiegeling van Nederland:

Mannen in hun midlifecrisis die rondhuppelen in een konijnenpak en 's nachts op een bedje van zelfgeproduceerde kots in slaap vallen.
Een Engelse dominee die op zaterdagmiddag -in stijl, dat moet gezegd- aan ons moet gaan vertellen dat we schijt moeten hebben aan Wilders.
Mensen met een Pinkpoppetje. Je bent op Lowlands, niet in Landgraaf.

We hebben in Nederland duidelijk geen idee waar we zijn, wat we willen en wat we vinden.

Maar ook het schattige en onschuldige van Nederland vind je terug op Lowlands.
Op Lowlands wordt namelijk de meest alledaagse bezigheid verheven tot ultiem genot.
Het toiletbezoek, bijvoorbeeld.
De opgeluchte gezichten die uit het toilethokje komen spreken boekdelen.
Maar nog intenser is de voorpret: wanneer je vanaf de rij naar de toiletten net tussen het kiertje van de deur en de vloer door de schoenen ziet van de bezoekers. Netjes op een rij. Je ziet de beenspieren werken en de rechtervoet tikt in een stevig tempo op de grond.

TikTik
TikTikTik
TikTik

De voet stopt.



En de broek wordt omhoog getrokken. Dan komt dat opgeluchte gezichtje met zweetdruppels-het eten op Lowlands is niet voor de mensen met een zwak verteerkanaal- om de hoek van de deur. Dan kan mijn ochtend niet meer stuk. Niet in de minste plaats omdat ik dan zelf kan gaan zitten.

Maar wat Lowlands compleet maakt zijn de optredens waar het publiek harder en langer mee staat te blèren dan de artiest. Zo heerlijk puur, zo eerlijk. Dit was ook het geval bij Kasabian, iets wat ik ervaar als eenzaam hoogtepunt op deze Lowlands. De Grolsch ging uit z'n dak en zoals dat hoort bij ieder goed optreden 'lalalala-de' het publiek nog minutenlang na terwijl de band al was vertrokken. Een prestatie, om de nuchtere -al is dat op Lowlands onwaarschijnlijk- Hollander voor een leeg podium te laten feesten.

Lowlands.
Eigenlijk ben je het beste, snelste en makkelijkste te pakken in een kortstondige adrenaline gevulde schreeuw, recht uit het hart.

WAAAAAHHH!

Een Ingezonden Brief

De laatste tijd wind ik me verschrikkelijk op over mensen die niet beseffen hoe triest ze zijn. Ze zijn jong en weten altijd alles beter. Van verstopte doucheputjes tot het invriezen van gehaktballen, ze weten het echt allemaal.
Echter, stiekem hebben ze geen idee en zijn het de meest zielige onderkruipsels die deze aarde bewonen. Best knap, om dat allemaal stiekem te doen.

Hun grappen en grollen zijn keer op keer uitermate teleurstellend:

“Waarom zit een espresso in zo’n klein kopje?
…
Dat doen ze espresso!”

Ze doen de wc-bril niet naar beneden nadat ze staande gebruik hebben gemaakt van het potje.
Ze dragen witte sportsokken, maar maken opmerkingen over mijn Fred Flinstone sokken!

En wat te denken van iedereen die zegt Calippo’s te haten? Die mensen zouden verplicht iedere zondagmiddag deze overheerlijke ijsco's moeten uitdelen aan kansarme kinderen in Overvecht.

Ze hebben geen idee wie Harry Mulisch is.
Ze kijken dag & nacht naar het digitale kanaal van TROS-muziekfeest.
Op MSN staat er in hun naam niets anders dan NTB - XOX Dushi -LUVV memeissies(L) MisMeSgatties!

Ja, op internet weten ze zich goed te profileren. Daar noemen ze alles en iedereen "held!".
Wanneer ze idolaat zijn van een zelfbenoemde creatieveling die bierflesjes kan omtoveren tot een luchtballon is een avondje anonieme seks geen probleem.
Als ze zichzelf op internet moeten beschrijven zullen ze zich wel koning noemen, maar ik vind het niets minder dan anti-helden. Draakjes zijn het.

Het is zoals Editors bezingen in Blood: “Blood runs through your veins, that's where our similarity ends."
Kortom, ik voel me niet verbonden met deze groep mensen.
Het allerergste is nog, de meeste hebben zelf niet door dat ze het zijn.

Met Vriendelijke Groet,
An Tiehelt

Aspray

Een must voor je FSP (FestivalSurvivalPakket)!
Een middeltje dat al je lichaamsgeur zal tegenhouden.

Ik weet het. Ik val direct met de deur in huis. Geen sterke opbouw, geen spanningsboog, direct duidelijkheid waar dit over gaat: Aspray!
Deze aanpak dient ook een doel. Want hoe meer tijd je verspeelt met lezen, hoe minder tijd er overblijft om dat wondermiddel te bestellen. Ik heb uitgerekend dat wanneer je vandaag nog besteld je redding precies zal arriveren voor je naar Lowlands vertrekt. Is dat even ideaal!


Hi-Hi-Hi-Hilarisch!

Deze fantastische fles Anti-Odeur zal je Festivalervaring veranderen. Ik ben er zeker van.

Even een zijspoor. Ik ben oprecht fan van de loodgieter midden in het filmpje. Op het moment dat hij in beeld verschijnt ben ik verkocht.
Hij heeft zijn werkkleding aan en praat met een heerlijk overdreven accent.
Het meest waardeer ik nog dat hij niet doorheeft dat hij deze hele hele belachelijke reclame draagt. Zonder Lanny geen Aspray.

Maar heeft hij wel nagedacht over de verstrekkende gevolgen? Beeld je eens in dat jij Lanny F. bent. Dan ga je naar de supermarkt, compleet vrij van nare geurtjes, word er op je schouder getikt. "Hey, ben jij niet Lanny-MyButt-F? Die man uit de Aspray commercial die door heel Amerika op tv wordt uitgezonden."

Die man heeft geen leven meer, dat kan niet anders.

Een brief voor Lowlands 2010

HELP, het is niet gelukt een ticket voor Lowlands te bemachtigen! Wat moet je nu? In paniek raken? Toch afreizen naar Biddinghuizen met de hoop dat iemand zijn kaartje verkoopt? Of hopen op een corrupte beveiligingsmedewerker?

Relax, niet nodig. Tenminste, niet voor Lowlands 2010.

Oudere Lezers die via brieven hebben gecommuniceerd zullen dit principe herkennen: een brief waar in staat dat je dezelfde brief naar 5 vrienden moet sturen en je binnen de kortste keren honderden brieven zal ontvangen van allerlei lieve mensen die de brief ook allemaal hebben doorgestuurd.

Ik zal het principe kort uitleggen:

je stuurt een brief naar bijvoorbeeld 5 mensen. Daarbij voeg je een lijst waar je naam en adres opstaan en in de brief roep je op om de brief te kopiëren en verder te sturen naar 5 andere mensen. In de brief zet je dat wanneer er 5 mensen op de lijst staan je de bovenste persoon op de lijst een kaartje moet sturen. Je schrapt zijn naam en zet je eigen naam onderop de lijst.
Dit betekent dat wanneer jij de brief naar 5 vrienden stuurt, en zij doen dit opnieuw, je na ongeveer 2 weken 5 to de macht 5 brieven zal ontvangen. Dat zijn dus 3125 brieven door je brievenbus!

Probleem van de tickets opgelost, lijkt me zo!

Ik ben zo vrij geweest de brief al op te stellen en iedereen mag deze zonder medeweten van de auteur overnemen:

Lieve lezer,

Hierbij ben jij een belangrijke schakel in het voortleven van deze lowlandsbrief. Er zijn net als jij 4 andere mensen die deze brief van ……………… hebben ontvangen. Al deze mensen sturen de brief door naar 5 andere mensen, die weer hetzelfde zullen doen, waarop die mensen ook brieven gaan schrijven. Als je dit doorrekent kom je na 5 mensen op 3125 brieven!

Maar wat krijg je ervoor terug?

Bij de brief zit een lijst met mensen die deze brief al eerder hebben verzonden. De bedoeling is dat jij naar de 5de persoon op de lijst een brief stuurt. In deze brief bedank je deze persoon voor het doorsturen van de brief en stop je als cadeau een Lowlandskaartje voor 2010!

Daarna schrap je zijn naam en zet jij jezelf onderaan op de lijst. En dan komt het moeilijkste van allemaal. Wachten.
Wachten tot jij ook 3125 kaartjes voor Lowlands door de bus krijgt! Want na ongeveer 2 weken zal de brief zo vaak zijn doorgestuurd dat jouw naam bovenaan de lijst staat en mensen jouw een brief gaan sturen met een Lowlandskaartje. Is dat niet fantastisch?!

Dus, stuur deze brief door! Vergeet niet een lowlandskaartje op te sturen, maar vergeet bovenal niet je naam op de lijst te zetten.
Tot Lowlands!

Met iedere slok groeit het vertrouwen

Ik spring in de bres voor alcohol. Het moet nu werkelijk klaar zijn met het zeuren over het gedestilleerde goud. En ik zal eens haarfijn uitleggen waarom.

Of je nu een stel vrienden ontvangt, of je schoonouders langskomen, je doet er altijd goed aan een fles wijn op tafel te hebben staan bij het diner. Natuurlijk liggen er veel koude biertjes in de koelkast en heb je een scala aan likeuren in de kast staan. Dan kun je namelijk ongegeneerd doorschenken wanneer de gasten zich volgieten en kom je niet over als een matennaaier. En vertrouwen is het sleutelwoord.

Het is namelijk van essentieel belang dat jij de gasten laat weten hoeveel ze voor je betekenen en dat je ze nooit zou verlinken. Visite die alcohol nuttigt legt namelijk hun lot in jouw handen. Wanneer het namelijk mis mocht gaan, en het promillagegetal ver boven de 4 uittorent, wanen de gasten zich veilig in de goede handen van hun gastheer. Dit vertrouwen mag niet worden beschaamd en als gastheer dien je waardig om te gaan met het door hun gedronken vertrouwen.

Hoewel hun tong wat losser zit dan normaal, en de grootste dronkenmanspraat over tafel kan komen, kun je er niet met anderen over praten. Het blijft tussen de gast en zijn dronken dierbare. Ook bied je strompelende vrienden een slaapplek aan en, zo nodig, stel je zelfs je wc-pot beschikbaar.

Kortom, het drinken van alcohol geeft juist een blijk van eerlijkheid,openheid en wederzijds vertrouwen. Geen enkel ander aards genot maakt dit allemaal mogelijk.

We zouden moeten stoppen met het demoniseren van alcohol en dankbaar zijn dat er in de tijd waarin goede manieren en etiquette niet meer heilig zijn juist veel alcohol wordt gedronken. Alcohol is de meest waardevolle uiting van vertrouwen. Proost!

De schaamte voorbij

Schaamte kan zomaar komen wanneer je heerlijk een boekje zit te lezen op het toilet. Neem bijvoorbeeld Kluun. Terwijl in het boek gaten worden gevuld, komt er bij jou juist iets uit dat gat. Opgelucht leg je het boekje weg en veeg je je billen schoon. Broek omhoog. Doorspoelen. Handen wassen. En checken of er geen strepen zijn te zien. Want jij wil niet op iedere verjaardag en ieder feestje bekend staan als ‘De Toiletpotcoureur’.

Je pakt Kluun op, maar dan springt er een bruin puntje omhoog in de pot. Alsof er een onderzeeër met geweld uit de oceaan omhoog schiet. Terwijl jij je handen stond te schrobben en het toiletpapier naar beneden is getrokken in de donkere leiding van de afvoer, heeft de drol zich vrijgevochten uit de stroming. En daar drijft ‘ie dan. De bruine drol die je zojuist hebt neergelegd. Het is net zo’n drol uit een stripverhaal. Waar zo’n vrolijk vlaggetje op staat.

Je drukt voor de tweede maal op de doorspoelknop terwijl spookbeelden door je hoofd schieten:

De drol schiet in de afvoer, maar blijkt zo stevig dat hij de pijpleiding vertopt. De loodgieter moet worden gebeld. “Zeker een condoom of maandverband doorgespoeld?” vraagt hij. “Nee, nee. Ik geloof het niet.” Je hebt al geprobeerd om met de ontstopper de doorgang open te krijgen, maar die poging was zonder succes. De loodgieter deelt mee dat hij de pot zal moeten losbreken om goed bij de leiding te kunnen. De schaamte. Na een halfuurtje timmeren komt hij met een grote glimlach de latrine uitgelopen. “Gevonden,” zegt hij met een grote grijns, “dit was niet wat ik dacht te vinden, maar leuk is wel. Het is weer eens wat anders”. De twinkeling in zijn ogen verraad dat hij veel schik heeft om de bruine inhoud van het plastic zakje dat tussen zijn dunne vingers naast zijn hoofd bungelt.

Oef, de schaamte.

De volgende dag brengt de loodgieter het zakje naar het nationaal-historisch-natuurmuseum, waar het, als grootste drol ooit door een Homo Erectus, tentoongesteld zal worden. Naast een bordje waar de vindplaats en datum van de vondst opstaan. En jouw naam, inclusief foto. Shit.

Oef, de schaamte.

Twee dagen later staat de nationale pers voor de deur. Of ze de plek waar het wereldwonder tot stand kwam mogen filmen?
Donder op!

Oef, de schaamte.

Gelukkig vertrekt de drol na drie keer doortrekken, en een beetje prakken met de wc-borstel, richting de duistere wereld van de waterzuivering. Je hoeft geen bezoek van het ANP te verwachten.

Ik ken mijn eigen drol vol schaamte: Lowlands 2008. Eigenlijk vreemd, aangezien Lowlands een van de weinige plekken is waar schaamte een taboe lijkt te zijn.

Misschien is het beter vol te houden dat ik hun muziek gewoon niet mag. Maar ik zal eerlijk moeten zijn, open kaart spelen. Het boetekleed aantrekken. Vorig jaar zomer had ik nog nooit van deze band gehoord.
Oef, de Schaamte.

Ik kan dit hele voorval proberen te vergeten en met een leugentje om bestwil doen alsof het me koud laat, maar ik kan toch niet volhouden dat White Lies geen fantastische muziek maakt?
Gelukkig biedt schaamte ook kansen. Kansen om je fouten recht te zetten. Dit jaar maak ik het goed. Ik laat me de kans om dit Londense drietal te aanschouwen toch niet nogmaals ontglippen?!

Tijdens Lowlands zal ik zeker vooraan staan, zwaaiend met mijn vlaggetje.
Inderdaad, dat vlaggetje uit die schaamteloze drol.

"Hear, Hear"

Engeland.
De plek waar grijze wolken samenpakken boven de economische weerradar, de Fish and Chips onbetaalbaar dreigt te worden voor de Working Class Hero en Oasis haar gloriedagen voorbij lijkt te zijn. Laat de Mexicaanse griep en het aantal tienerouders dat blijft groeien – ook tienerouders worden ooit twintig- nog buiten beschouwing en je hebt een land in verval. En daar ga ik twee weken op vakantie. Yippie!

Als toerist bezoek je tientallen Kathedralen, Romeinse nederzettingen en culturele stedencentra. Naast deze toeristische hoogstandjes is een Pub verplichte kost voor iedere toerist die het eiland aandoet. Zo belandde ik in ‘The Black Bull’, in het kleine shapenherdersdorp Reeth.

The Black Bull
Een langwerpige, donkere Pub met 10 houten tafels gericht op een groot scherm om Premier League te zien. De barman heet Andrew en hij bedient 12 verschillende taps, ieder gevuld met een ander bier. Ieder Nederlands hart zal blij zijn dat er ook een Heineken-tap tussenzit. Verder hangen er de gebruikelijke ‘It-is-against-the-law-to-smoke-in-these-premises’-bordjes en kost het bier geen drol.

In de donkere tijden waarin Engeland verkeert is de pub de enige plek waar Engelsen gezelligheid kunnen vinden en samen terugkijken op de jaren dat het eiland dreef op welvaart.
Groepjes jongens zitten te lachen en flirten met het clubje knappe meisjes aan de bar. Wat oudere wandelaars genieten van een erg donker Ale-bier en enkele SheffieldUnited-fans volgen het begin van het voetbalseizoen. Andrew is druk bezig om bier te tappen. De man die de zaak in z’n eentje runt heeft een gevarieerd publiek.

Iedere bezoeker doet z’n ding en is er gelukkig mee. Dan schiet de muziek over op Hey Jude van The Beatles. Tot mijn grote verbijstering kijkt iedereen op en stoppen ze hun bezigheden. Mensen kijken elkaar aan en neuriën of zingen mee met Hey Jude alsof dit het nationale volkslied is. Terwijl SheffieldUnited met 1-0 achterstaat tovert de muziek een glimlach op het gezicht van de voetbalfans. Het groepje oude wandelaars zingt mee en produceert het geluid van een marcherende groep soldaten. Zelfs de jongens stoppen met hun versierpoging en focussen zich nu volledig op de muziek. Iedereen is intens gelukkig en denkt aan betere tijden.

Tot mijn grote schrik besefte ik op dat moment dat er geen band in de Nederlandse pophistorie zoveel harten doet opleven in Nederland, als The Beatles in Groot-Britannië. Je kunt er lang over nadenken, maar die band bestaat gewoon niet:

De Havenzangers?
Dacht ‘niet!

Luv’?
Néééverr!

Golden Earring dan misschien?
Misschien dat zij de hielen van The Beatles mogen likken, maar verder dan dat komen ze niet.

De grote vraag blijft natuurlijk of er ooit een band uit Nederland zal komen die zoveel gemeenschappelijke emotie oproept als The Beatles doen. Er moet toch wel ergens in Nederland zo’n band bestaan? Ergens?
Zelf denk ik meteen aan De Staat, Voicst of Moke. Maar dit zijn de al iets meer gevestigde namen.
Kan het niet zijn dat er ergens een bandje in de schuur van hun opa oefent, of een een band die elkaar op dit moment nog niet heeft ontmoet, de grootste Nederlandse band ooit zal zijn. Misschien ben jíj die band wel. Laat het horen! En als jij nog meer betere ideeën hebt voor het drietal dat ik heb genoemd moet je het zeker hieronder even melden, ik ben benieuwd!

Misschien dat ik over enkele jaren word aangesproken op de namen die ik noem. “Hey Dude, je zat er niet ver naast, toen in 2009!”

Aan de andere kant van de brug

De vooroordelen over de mensen aan de andere kant van de brug zijn vaak niet mals: ze zijn dodelijk saai, de gemiddelde leeftijd ligt ver boven de veertig en vanaf twaalf uur ontsnapt er snurkgeluid door het tentdoek. Kortom, camping 5 is niet bedoeld voor de echte feestvierder. Daarnaast is het simpelweg te ver lopen, zeker als je dronken huiswaarts keert vanaf de vierentwintiguurs.

Daarom vinden de bezoekers van Camping 5 het ook leuk dat je even langskomt. Dan kunnen we gelijk even uitleggen wat er zo prettig is aan onze camping. Camping 5 is namelijk voor de Lowlander die rustig zijn tentje wil opzetten en 's ochtends wil wakker worden door de geur van kaasbroodjes, maar niet door de vierentwintiguurs. Geen gehaast, niet gestresst, precies zoals iedere lowlander is. Je kunt hier met gemak je fatboy kwijt, naast je voorraad bier en dat allemaal onder een dubbele partytent (jawel, mij lukt het ieder jaar weer). Hier slaap je níet met je neus tussen de kont van je buurman.

Bovendien heeft Camping 5 een pluspunt waar iedereen nat van wordt. Want hier zijn de douches vierentwintig-zeven open. En dat merk je. Zeker na drie dagen komt de zweetlucht je tegemoet wanneer je richting de immer stomende kokers loopt. De pislucht die uit sommige broeken opstijgt is bedenkelijk en die man die al twee dagen in zijn eigen kots slaapt heeft het toiletgebouw ook nog niet gevonden.

De kroon in dit spektakel wordt gedragen door Camping 2 en 3. En dit mogen we eigenlijk niet zeggen, maar die campings zijn zo smerig als de neuspiercing van JESSICA LEA MAYFIELD. Echt goor dus. Maar dat wil niets zeggen, want met een gitaar in haar hand- en een microfoon die het zicht wegneemt van dat gedrocht in haar neus- is ze best aandoenlijk. Net als de enthousiaste campeerders op camping 3. Maar nog net zo smerig als de mensen op 2.

Toch, laten we vooral niet vergeten dat we een Shiny Happy Family zijn, ofzo. Want we zitten wel drie dagen lang met elkaar opgescheept en moeten het wel gezellig houden. We geven toe, Camping 5 is misschien niet het meest Rock 'n' Roll, maar bij je tentje breng je toch het minste tijd door, dus dat is geen probleem. En ieder jaar opnieuw laten de bezoekers heel Lowlands bij elkaar horen, op welke camping je ook staan. Het groepsgevoel verspreid zich van camping naar camping wanneer de keeltje worden opengezet. De campingwave is en blijft lowlands.

Helaas zal Camping 5 voor de komende twee weken gesloten blijven, want zoals goed gebruik ons leert zullen eerst de campings 1 tot en met 4 volstromen. En natuurlijk moet er vakantie worden gevierd in het land van Arctic -making margaritas- Monkeys.


Horen we daar de eerste campingwave al aankomen?